[Poem No.6] จบแล้วจริงๆ...

posted on 02 Dec 2011 20:00 by rudy in Poems
สวัสดีค่ะ
 
แพรกลับมาคราวนี้ไม่ใช่โดจิน
 
(ขอยอมรับค่ะว่ายังไม่ได้แปลเรื่องใหม่เลย)
 
แต่เป็น กลอน :)
 
แพรแค่อยากจะระบายออกมา อยากจะแชร์...
 
แต่ความจริงไม่ต้องสนใจก็ได้ค่ะ ฮ่าๆๆๆ
 
 
สืบเนื่องมาจากกลอนในเอ็นทรี่นี้ >> [Poem No.5] เผื่อใจ...
 
ปล. อ่านให้จบค่ะแล้วจะรู้ว่าเรื่องอะไร XD
 
 
รู้แล้วใช่มั้ยคะ...
 
ค่ะ แพรแอบรักคนๆหนึ่ง เป็นเพื่อนของแพรเอง ตั้งแต่ปี 1 เทอม 2 แล้วค่ะ
 
(แต่ก็ไม่ค่อยสนิทมากนะ แพรจะสนิทกับเพื่อนของเขามากกว่า)
 
อย่างในเอ็นทรี่นั้นล่ะค่ะ มันทั้งสุขทั้งทุกข์ไปพร้อมๆกัน
 
บางครั้งแค่ได้ทักเขา ได้เห็นรอยยิ้มของเขาแพรก็มีความสุขมากแล้ว
 
แต่บางครั้งพอได้คิดอะไรเงียบคนเดียว...
 
แล้วพอคิดได้ว่า เราเป็นฝ่ายแอบรักเขาข้างเดียว
 
และรักครั้งนี้มันคงไม่มีทางสมหวัง และแพรก็คงไม่กล้าพอจะพูดออกไป
 
ถึงพูดออกไป แพรก็กลัว...ที่จะสูญเสียรอยยิ้มของเขา สูญเสียกระทั่งความเป็นเพื่อน
 
ธรรมดาที่แทบไม่ค่อยได้คุยกัน ก็อาจจะมองหน้ากันไม่ติดอีกต่อไป
 
มันทำให้หลายครั้งต้องร้องไห้ออกมา
 
ตอนนั้นแพรเฟลมาก รู้สึกเหนื่อยที่สุด
 
ก็เลยบอกกับตัวเอง กับเพื่อนสนิทว่า "ตัดใจเถอะ"
 
แพรพยายามอยู่ได้ไม่ถึงสัปดาห์หรอกค่ะ
 
แล้วแพรก็พบว่าการตัดใจไปแบบนี้มันก็เจ็บปวดไปแพ้กันเลย
 
และมันก็เป็นเรื่องที่ยากเกินกว่จะทำได้จริงๆ
 
....แพรแอบรักเขาข้างเดียวมาถึง 1 ปีเต็มๆค่ะ
 
ประจวบกับตอนนั้นเพื่อนแพร2คน ก็ได้บอกรักสาวที่มันชอบไป
 
แล้วมาเล่าให้แพรฟัง (ปรึกษากับ2คนนี้ประจำ)
 
มันก็เชียร์ว่า "ถ้าจะตัดใจ สู้บอกไปสักครั้งไม่ดีกว่าเหรอ? ไม่อย่างนั้นต้องเสียใจไปทั้งชีวิตแน่"
 
แพรก็ใช่ว่าจะไม่เคยคิด ความจริงก็อยากบอกจะแย่ อย่างน้อยถ้าบอกไปก็สามารถตัดใจได้อย่างไม่มีอะไรค้างคา
 
แพรก็เลยมีกำลังใจขึ้นมา ปรึกษากับเพื่อนสนิท ช่วยกันวางแผน
 
สุดท้ายแพรก็เตรียมตัวที่จะบอกเขาในคืนงานเทศกาลของเมเจอร์เขา เมื่อต้นปี 54 นี้แหละค่ะ
 
โดยการทำหนังสือกลอนทำมือให้เขา....
 
คืนนั้นแพรรอที่จะให้ของอยู่ร่วมๆ 3 ชั่วโมง
 
แล้วในที่สุดแพรก็ทำได้ และทำลงไปแล้วจริงๆ
 
หัวแพรมันขาวโพลนไปหมด รู้สึกเหมือนจะเป็นลมเอาให้ได้
 
ส่วนเขายิ้มตลอดการสนทนาในคืนนั้น เขาเป็นคนดีมากจริงๆค่ะ
 
ตอนที่แพรพูดไม่ออก ไม่รู้จะเริ่มยังไง เขาก็ช่วยแพรได้มากจริงๆด้วยคำว่า
 
"พูดมาเถอะ ไม่เป็นไร" แล้วแพรก็เริ่มพูดทุกอย่างที่แพรอยากบอกกับเขา
 
แล้วยื่นหนังสือกลอนให้ไป
 
เขารับไว้
 
 
แพรถามเขาไปว่า "เราเป็นเพื่อนกันต่อไปได้ใช่มั้ย"
 
เขายิ้มแล้วบอกว่า "ได้ซิ สนิทกันเยอะๆเลยก็ได้นะ" แล้วยื่นนิ้วก้อยออกมา
 
เราเเกี่ยวก้อยกัน แล้วก็คุยกันอีกนิดหน่อย เราก็ขอตัวกลับ
 
(ตอนนั้นก็ดึกมากแล้วล่ะค่ะ)
 
ตอนแรก...แพรกลัวว่าตัวเองจะร้องไห้ต่อหน้าเขาแล้วซะอีก
 
กลายเป็นว่าเขาทำให้แพรร้องไห้ไม่ออก แพรมีความสุขมากๆ
 
แต่สิ่งที่ทำให้แพรอยากจะร้องไห้มากที่สุดก็คือ ความใจดีของเขาต่างหาก
 
เขาใจดีมาก...มากจนแพรอยากจะร้องไห้
 
ทุกวันนี้แพรยังไม่ค่อยอยากเชื่อเลยว่าได้ทำลงไปแล้วจริงๆ
 
ธรรมดาแพรขี้อายค่ะ ไม่ชอบพูดต่อหน้าคนเยอะๆ แล้วก็ไม่กล้าชวนคนแปลกหน้าคุยก่อนด้วย
 
แต่แพรสามารถบอกรักออกไปได้....แปลกใจมากๆเลย
 
เพื่อนแพรที่รอแพรอยู่อีกฟากถนนเครียดแทนแพรจนแทบจะกรี๊ดออกมาตอนที่แพรเดินกลับมาหา
 
แล้วแทนที่หลังจากบอกไปแพรจะได้ตัดใจอย่างสบายใจ มันกลายเป็นว่าแพรยิ่งชอบเขามากกว่าเดิมซะอีก
 
เกือบ 2 ปีค่ะที่แพรตัดใจไม่ได้
 
แต่ตอนนี้แพรรู้ดีแล้วล่ะ...หลังจากที่ได้คุยกันบ้าง แพรก็พบว่าความชอบของแพรกับเขาช่างแตกต่างกัน
 
แทจะไม่มีอะไรเลยที่ชอบตรงกัน แถมนิสัยยังต่างกันมากอีกต่างหาก
 
พอคิดได้แบบนี้แพรก็คิดในอีกแง่ว่า ถ้าเราเป็นเพื่อนกันมันต้องดีกว่าแน่ๆ ถ้าคบกันคงไปไม่ไหวหรอก
 
พอคิดแบบนี้ แพรก็เลยคิดว่าคราวนี้ต้องตัดใจได้แน่
 
ตั้งแต่เปิดเทอมมาแพรก็ได้เจอกับเขาบ้าง ก็ทักกันธรรมดา
 
เพื่อนคนนึงของแพรถามว่า "เป็นยังไงบ้าง"
 
แพรก็ตอบไปว่า "ไม่มีอะไรแล้ว"
 
แต่เอาเข้าจริงๆแพรก็รู้ดีว่าหลายๆครั้งแพรยังเผลอลืมตัวมองหาเขาอยู่เลย
 
แต่ก็ไม่เจ็บปวดเหมือนก่อนหน้านั้น
 
แต่เมื่อไม่นานมานี้เขาเข้ามาทักแพรกับเพื่อน แพรคุยเล่นกับเขาได้อย่างเป็นธรรมชาติมาก
 
และไม่มีความรู้สึกที่ต้องซ่อนไว้อีก...แพรไม่ใจเต้น ไม่รู้สึกอะไรเลย
 
ที่เหลืออยู่ก็มีแค่ความรู้สึกดีๆที่เห็นว่าเขาเป็น "เพื่อนที่ดี" และเป็น "คนดี" คนหนึ่ง
 
และแพรก็รู้สึกดีมากที่แพรเคยรักคนดีๆแบบเขาคนนี้ :)
 
 
จบแล้วจริงๆ...
 
 
ที่สุดแล้วทุกอย่างก็จบ
 
รู้สึกดีที่เรายังพบหน้ากันได้
 
ขอบคุณนะที่ช่วยให้การตัดใจ
 
กลายเป็นอะไรที่ไม่ยากเย็น
 
ยังพบหน้าเธอได้อย่างสบายใจ
 
และฉันก็ยังยิ้มได้อย่างที่เห็น
 
เป็นเพื่อนกันไปเหมือนอย่างที่เคยเป็น
 
วันนี้ทุกอย่างมันชัดเจน..."จบแล้วจริงๆ"
 
 
 
 
ขอโทษนะคะที่มันยาวขนาดนี้
 
แต่ก็ถือได้ว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีเอามากๆ
 
ทุกวันนี้แพรก็ยังสบายดี จะเหนื่อยก็กับชีตที่ต้องอ่าน และการบ้านเท่านั้นแหละค่ะ
 
ตอนนี้แพรก็กลับมาคลั่งหนุ่ม 2D เต็มตัวอีกครั้ง
 
และก็ยังสนุกสนานกับการแปลโดวายค่ะ :)
 
 
ปล. ที่ ม. มีงานหนังสือค่ะ (พรุ่งนี้วันสุดท้ายแล้วล่ะ)
 
ปีนี้แพรได้จาก สนพ. Bliss มาเป็นส่วนใหญ่(มาก) แล้วก็ได้ลางสังหาร กับ โอรังมาด้วย
 
ไม่อยากคิดค่าเสียหายเลยค่ะ แพรกลัว (ฮาาา)
 
แล้วตอนนี้แพรก็ต้องตามหาหนังสือ "ฤดูร้อน ดอกไม้ไฟ และร่างไร้วิญญาณของฉัน" ของโอตสึอิจิ ต่อไปค่ะ
 
ต้องซื้อมือ2 จริงๆแล้วล่ะค่ะ เพราะบลิสจะไม่พิมพ์ซ้ำอีกแล้ว
 
กลายเป็นหนังสือหายากไปซะอย่างนั้น...เศร้าจัง
 
ใครรู้จักร้านหนังสือมือสองในเชียงใหม่ช่วยแนะนำแพรด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ :)
 
คราวหน้าก็คงเป็นโดจินเหมือนเดิม
 
ถ้าไม่มังงะ ก็คงกินทามะเหมือนเดิม
 
แล้วพบกันค่ะ :)

Comment

Comment:

Tweet

เป็นความรักที่สวยงาม ค่ะ ดีแล้วที่เป็นเพื่อนกันค่ะ เราอยากให้ตอนจบของเราเป็นเหมือนแพรจัง อยากให้มันสวยงาม และยิ่งใหญ่ ลองอ่านความรักของเราดูสิ แล้วจะรู้ว่า บางทีรักที่เริ่มจากเพื่อนมันช่างวุ่นวายเสียจริงsad smile
ความรักมีหลายรูปแบบให้ได้ลองลิ้มชิมรสมันcry

#4 By Ichwilldichvergessen on 2011-12-20 05:21

ยินดีด้วยนะคะที่มิตรภาพระหว่างจขบ.กับ คนนั้นยังคงอยู่

การได้บอกออกไปน่ะดีแล้วค่ะ ผลจะออกมาอย่างไรไม่สำคัญ ขอแค่ได้พูดก็ดีแล้วล่ะค่ะ surprised smile

วันข้างหน้าต้องได้พบคนที่ใช่สำหรับจขบ.แน่นอนค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ surprised smile

#3 By Chibikuroneko on 2011-12-03 10:38

ดีใจกับแกด้วยจริงๆ ที่เจอคนดีๆอย่างตานั่น
big smile

#2 By Seiza on 2011-12-02 22:29

เป็นความรักที่สวยงามจริงๆๆๆๆเลย :")

เราเคยได้ยินเขาพูดกันมาว่า
"ความรักก็เหมือนรอยสัก ถึงจะเจ็บปวดแต่ก็งดงาม"

แพรเป้นคนจริงใจ และเชื่อมั่นในความรัก
มายด์ว่าสักวัน แพรต้องได้เจอกับคนดีดี
ที่เข้ากันได้ สู้ๆนะคะ :")

#1 By mymind on 2011-12-02 22:22